Parti bazında keskin ayrışma
Araştırma şirketi Ank-Ar Araştırma ve Danışmanlık, katılımcılara “Kürtlerin taleplerini ve görüşlerini Selahattin Demirtaş mı yoksa Abdullah Öcalan mı daha iyi temsil ediyor?” sorusunu yöneltti.
Genel sonuçlarda Demirtaş yüzde 63,9 ile açık ara öndeyken, Öcalan’ı tercih edenlerin oranı yüzde 22,6’da kaldı. Kararsızlar ise yüzde 13,5 düzeyinde ölçüldü.
Parti bazlı dağılım ise ilginç bir tablo ortaya koydu. AKP seçmeninin yüzde 48’i Öcalan’ı tercih ederken, Demirtaş diyenler yüzde 41 oldu. MHP tabanında da benzer bir eğilim görüldü: yüzde 44,5’e karşılık yüzde 40,9.
Muhalefet ve DEM Parti’de farklı tablo
DEM Parti seçmeninin yüzde 80’i Demirtaş’ın temsil yeteneğini daha güçlü bulurken, Öcalan tercihi yüzde 17,9’da kaldı. Muhalefet partilerinde Demirtaş’ın üstünlüğü daha da belirginleşiyor:
CHP seçmeninde Demirtaş tercihi yüzde 82,4’e, İYİ Parti’de yüzde 71,4’e, Yeniden Refah Partisi’nde yüzde 69,1’e ve Anahtar Parti’de yüzde 72,6’ya ulaştı. Kararsız seçmen grubunda da Demirtaş yüzde 59,7 ile önde.
Analitik katman
Ank-Ar’ın bu araştırması, Türkiye siyasetinde Kürt meselesinin temsil boyutuna dair önemli veriler sunuyor. AKP ve MHP seçmeninin Öcalan’ı Demirtaş’a göre daha güçlü bir temsilci olarak görmesi, bu iki partinin tabanındaki siyasi tercih ile Kürt siyasi hareketine dair algı arasında doğrudan bir ilişki kurulmadığını gösteriyor.
Öte yandan DEM Parti seçmeninin ezici çoğunluğunun Demirtaş’ı tercih etmesi, partinin mevcut siyasi temsil anlayışı ile Demirtaş figürü arasındaki örtüşmeyi ortaya koyuyor. Muhalefet seçmenindeki yüksek Demirtaş oranı ise bu figürün yalnızca Kürt siyasetiyle sınırlı kalmayan, daha geniş bir toplumsal karşılık bulduğuna işaret ediyor.
Araştırmanın genel sonuçları, Türkiye kamuoyunda Demirtaş’ın temsil gücü konusunda görece bir mutabakat olduğunu, Öcalan tercihinin ise belirli bir siyasi yelpazeyle sınırlı kaldığını gösteriyor. Ancak AKP ve MHP tabanındaki Öcalan oranının Demirtaş’ı geçmesi ya da başa baş seyretmesi, ideolojik konumlanışlar ile Kürt siyasi hareketinin iki önemli ismine atfedilen temsil yetkisi arasında doğrudan bir paralellik bulunmadığını düşündürüyor.